اخبار مهم
Home / اخبار محیط زیست و گردشگری / خشونت، انسان و حیوان نمی شناسد!
39857_167.jpg

خشونت، انسان و حیوان نمی شناسد!

به گزارش پارس تمپ به نقل از زیست بوم:

زیست بوم/فلور خواجوی*: برای خیلی از مردم و مسوولین، بدون توجه به این که دارای چه سطحی از تحصیلات، پایگاه اجتماعی و یا شغل هستند، این واقعیت که حیوان آزاری می تواند به کودک آزاری منجر شود کمی عجیب و چه بسا غیرقابل قبول به نظر می رسد. قسمتی از این موضوع به خلاء تحقیقاتی برمی گردد که در جامعه با آن روبرو هستیم. در ادامه به بررسی کوتاه این ارتباط می پردازیم.
وجود همبستگی مثبت بین آزار حیوانات و کودک آزاری
نتایج تحقیقات در آمریکا نشان می دهد که ۷۱ درصد از زنانی که وارد پناهگاه های حمایتی می شوند و دارای حیوان خانگی بودند می گویند فردی که آنها را مورد ضرب و شتم قرار داده، حیوان خانگی را نیز یا مجروح کرده یا کشته و یا تهدید کرده است. ۳۲ درصد آنها به این واقعیت اشاره کردند که حتی فرزندشان حیوانات را کشته یا به آنها آسیب زده است. ۶۸ درصد از زنان کتک خورده گزارش دادند که خشونت نسبت به حیوانات آنها هم صورت گرفته است و این که ۸۷ درصد از این حوادث در حضور زنان و ۷۵ درصد در حضور کودکان اتفاق افتاده است تا به این ترتیب فرد خاطی از نظر روانی بتواند قربانیان را تحت سلطه درآورد. ۱۳ درصد از حیوان آزاری های آگاهانه شامل خشونت خانوادگی هم می شوند.
حیوانات خانگی
در کشور ما، با وجود نگهداری از انواع حیوانات به عنوان حیوان خانگی، هنوز فرهنگ داشتن حیوان خانگی به صورت هنجار درنیامده و گاه، ضدهنجار هم محسوب می شود. ولی، حتی این واقعیت اجتماعی هم نمی تواند بر رابطه حیوان آزاری و خشونت هایی که می تواند در ادامه به سوی جامعه سوق داده شود، سرپوش بگذارد. 
محرومیت اجتماعی و بروز خشونت بر علیه حیوانات
همه ی انسان ها مشکلاتی دارند و این مشکلات در نتیجه محرومیت تولید می شوند. برای همه شاید کمی دشوار باشد تا به طور مستقیم و یکباره مشکلات را از بین ببرند. از اینرو، برای کم کردن فشار اضطراب حاصل از محرومیت، انسان مجبور است دست به رفتارهایی بزندکه جبرانی یا سازشی هستند. این محرومیت ها می توانند ریشه های درونی یا بیرونی داشته باشند. محرومیت همچنین به پرخاشگری منجر می شود و ممکن است متوجه فرد یا افرادی که آن را به وجود آورده اند بشود یا این که به سوی جانشینان آنها سوق داده شود. روان شناس آمریکایی، جان دالر، می گوید: «رفتار پرخاشگرانه همیشه بعد از محرومیت ایجاد می شود. یعنی وجود محرومیت همیشه منجر به یک نوع رفتار پرخاشگری خواهد شد.»
دوران کودکی و جنایت های بزرگسالی
جنایتکاران را به این جهت باید از نظر روحی و روانی مورد مطالعه قرار داد که رفتارهای شرارت بار کودکان و نوجوانان، تبلور جنگی است که آنها برعلیه محرومیت و ناکامی دارند و اگر به موقع مورد توجه قرار نگیرد می تواند به فاجعه ای غیرقابل جبران در بزرگسالی منجر شود.  در نتیجه، فردی که دچار انواع محرومیت های درونی و یا بیرونی(محیطی) است آماده ی بروز انواع رفتارهای پرخاشگرانه می شود که به صورت کلامی و یا غیرکلامی بروز می دهد.
این افراد اگر در معرض تماشای صحنه های آزار حیوانات یا سایر خشونت های اجتماعی قرار گیرند، در پی همانندسازی با آنها به همان رفتارها روی آورده و تکرار می کنند. در روان شناسی اجتماعی، «نظریه تاثیر نمایشی» به همین واقعیت اشاره دارد که دیدن بعضی از صحنه ها، ارتکاب آن اعمال را برای انسان راحت تر می کند و در واقع، انسان را به طور طبیعی به اجرای آنها وامی دارد. 
آزمایش معروفی که در این زمینه وجود دارد، کتک زدن یک عروسک به دست یک آدم بزرگ است که می تواند الگوی رفتاری کودکان باشد. زیرا هنگامی که کودکان را در آن شرایط قرار می دهند آنها نیز بلافاصله به عروسک ها حمله می کنند، در حالی که در اتاق دیگر یعنی در بین یک گروه گواه، کودکانی که چنین صحنه های خشونت آمیزی را ندیده اند، نظیر آن واکنش را از خود نشان نمی دهند. به این ترتیب، قرار دادن عکسهایی از صحنه اعدام، کشیدن دم گربه و دار زدن سگ در کتاب های دوران ابتدایی، بدون شک، به ظهور و بروز چنین رفتارهایی در دوران نوجوانی و میانسالی می انجامد زیرا همانطور که اشاره کردیم، محرومیت را گریزی نیست. در محیط شخص همیشه عواملی وجود دارند که مانع از برآورده شدن تمام احتیاجات انسان می شوند. 
روح انسان همانند پیوستاری که دورانهای مختلف زندگی در آن از هم جدا نیستند و به طور جداگانه هم عمل نمی کنند. 
هر چه در دوران کودکی اتفاق می افتد، حتی کوچکترین اتفاقات، می توانند در مراحل بعدی زندگی بازنواخته شوند و عین همان احساس دوران کودکی را بوجود آورند. حیوانات اهلی و شهری، گاهی دردسترس ترین موقعیت مناسب برای تخلیه فشارهای ناشی از اضطراب و محرومیت هستند. این رفتارها می توانند به شکل آتش زدن دم، پرت کردن سنگ، چوب و بطری پُرآب به سوی حیوانات و خاموش کردن سیگار روی بدن آنها نمایان شوند. فاعلان این کارها، در خانه، مدرسه و جامعه، مستعد انواع پرخاشگری ها هستند. 
کلام پایانی این که مراقب بازیگوشی های کودکان و نوجوان که همراه با خشونت نسبت به هر حیوانی است باشیم. این کار فقط یک شوخی بچگانه محسوب نمی شود بلکه هشداری است جدی از آن چه در آینده تبدیل به مردم آزاری خواهد شد.
کارشناس ارشد جامعه شناسی و فعال محیط زیست

سایت خبری محیط زیست پارس تمپ